Logo borger Onderwijs Adviesgroep

zicht op wat mij drijft

blog van Borgeronderwijsadvies: beweging, verandering




Door stress niet meer bij de les

Edwin Borger op 10-01-16

Beste Reinier.

Nog bijkomend van twee weken vakantie rondom Kerstmis, kraaide het oproer in onderwijsland.

"Werkdruk leerkrachten basisonderwijs blijft stijgen" 

Mede doordat ik het druk had met werken miste ik dit opzienbarende nieuws. Onderzoek op het web leverde mij dit op.

"De werdruk onder baisschooldocenten is alarmerend hoog, meldt een tipgever ons". Monitor had beet! 

De tipgever intrigeerde mij.Ik besloot verder te graven, in mijn vrije tijd.

"We krijgen een tip binnen van een basisschoollerares die zich ernstige zorgen maakt over de toenemende werkdruk in haar vak, want er wordt steeds meer van haar verwacht".

 Het nieuws was nog niet gepubliceerd, of de papieren versies werden al overal in het land op whiteboards in teamkamers opgehangen. "Zie je wel, dat zeg ik al jaren!", was de teneur bij het koffieapparaat.

Wat mij verbaast is dat er een tipgever nodig was om dit boven tafel te krijgen. Even koekelen en je kunt zien dat er al vanaf de IJzertijd wordt geklaagd over te hoge werkdruk in het onderwijs.Het zou nieuws zijn als er eens niet over geklaagd werd.

De oplossingen worden gelukkig ook aangedragen.

Allereerst door Sander Dekker.

"Leraren, stop met overbodige administratie".

Dan de Po-raad.

"Te weinig ondersteunende functies in het basisonderwijs".

De oppositie.

"Den Haag moet zich beheersen richting leraren".

En tenslotte het veld zelf.

"Ik heb maar drie minuten per kind per dag"

Niet alleen het nieuws is oud, de oplossingen zijn ook oud. Die gaan uit van hetzelfde paradigma als waarin het probleem van werkdruk is ontstaan. En dat paradigma legt iedere verantwoordeijkheid voor het ontstaan van werkdruk buiten de leerkrachten zelf. Zij zijn slachtoffer. Het ligt vooral aan lastige ouders, administratieve last, de inspectie, de directie, het toenemende aantal drukke kinderen, te weinig meesters, teveel juffen en het bestuur. Of aan de kwaliteit van de koffie. Aan alles, behalve aan de juf of de meester zelf. Terwijl de oplossing voor het probleem in mijn optiek juist bij de oorzaak ligt: de leerkrachten!

Maandag stond ik na de vakantie bij de deur van de school toen Robert Jan aan kwam lopen. Jongen, druk, genoeg stempels voor een volle kaart. Hij had al zijn vingertjes nog na een vuurwerkrijke vakantie en keek mij vragend aan bij binnenkomst.

"Zo man, heb je er weer zin in vandaag?", vroeg ik hem. "Nee!", was zijn antwoord. En hij liep door.

Nog nooit een kind zo mooi zien glimlachen.

Jij nog opgebrand?

Groet,

Edwin

 

 

 



Volgende blog: Bekerstunt in het onderwijs

Vorige blog: Eikels rapen